Verbijsterend mooi

Afbeeldingsresultaat voor site:ilocate.nl

Het is werkelijk verbijsterend mooi. Ik ben zojuist afgezet voor de indrukwekkende ingang met de vier witte pilaren boven de spitse witte toren van Harvard University, die door de ochtendzon in het licht wordt gezet. In deze zomermaanden ontbreken de studenten, zodat de grandeur van de universiteit door de rust nog meer wordt geaccentueerd. Het is inmiddels op mijn horloge tien voor negen en ik loop de trappen op naar de ingang van de universiteit. Een gevoel van spanning gaat door mijn lijf; je bent tenslotte niet elke dag op bezoek bij een professor van Harvard. Een vriendelijke receptioniste zoekt mijn naam in de computer op en wijst me naar de oude bibliotheek van de universiteit om daar te wachten. Bij binnenkomst ben ik direct onder de indruk van de statige zaal, met de oude eiken leestafels en de vele boekenwijsheden die al zo lang liggen opgeslagen. Het ruikt naar het eeuwenoude papier, dat langzaam maar zeker wordt aangetast door de tijd. Het is rustig in de oude universiteitsbibliotheek. Sowieso zijn er weinig studenten te vinden die op dit vroege uur al actief zijn, maar zeker in de grote vakantie is de bibliotheek geheel uitgestorven. Professor Markowitz is nog niet aanwezig en ik ga aan een van de leestafels zitten om de prachtig gebrandschilderde ramen in me op te nemen. Even na negen uur komt er een eind veertiger de bibliotheek binnenlopen, die direct met uitgestoken hand op mij afkomt. Hij heeft een baard en achter het ronde brilletje nemen zijn heldere ogen mij scherp op. “Meneer Larson, aangenaam kennis met u te maken.”
Ik krijg een ferme en rustige handdruk en weet direct dat ik met een sterke persoonlijkheid te maken heb. Professor Markowitz biedt mij een kop koffie aan en even later zitten we aan de verder lege leestafel. De professor neemt mij rustig en zonder gêne van top tot teen in zich op. “Meneer Larson, hartelijk welkom hier op Harvard. Wat kan ik voor u betekenen?” Ik neem een slok van mijn koffie om wat tijd te winnen voor het vinden van de juiste Engelse woorden. Dan steek ik van wal. “Ik werd na een zware periode, waarin ik failliet ben gegaan, via mijn neef Renard de Veuster op uw spoor gezet en las vervolgens uw artikel in Time Magazine. Naar mijn mening is het geen toeval dat uitgerekend u op mijn pad komt.” De professor knikt. “Inderdaad, toeval bestaat niet.” “Meneer Markowitz, ooit was ik een succesvol beurshandelaar op Wall Street. Helaas heb ik mijn hand overspeeld en ben ik slachtoffer geworden van mijn eigen hebzucht.” “U bent in ieder geval eerlijk. Dat pleit voor u,” zegt de professor. “Dat is ook de reden dat ik hier ben. Na deze levensles wil ik iets nuttigs aan de maatschappij bijdragen.” “U bent toch een succesvol Ie beurshandelaar geweest?” vraagt de professor. “De beste op Wall Street volgens mijn superieuren,” antwoord ik. De professor knikt en kantoorruimte leeuwarden ik zie hem even voor zich uitstaren en peinzen. Dan lijkt het alsof hij een beslissing heeft genomen. “Wat ik u ga vertellen, heeft u nooit gehoord. Kunt u dat beloven?” Ik knik en kijk de professor met een nieuwsgierige blik aan. “Kent u Terra Nova?” Ik schud mijn hoofd. Deze naam zegt me helemaal niets.
“Terra Nova is een geheim genootschap dat als doel heeft de wereld klaar te maken voor de nieuwe tijd. Tal van leiders uit de politiek, de media, instellingen en het bedrijfsleven zijn lid van dit geheime genootschap, dat ooit door een aantal invloedrijke mensen van de Verenigde Naties in New York is opgericht. De wereld staat aan de vooravond van een grote verandering in bewustzijn. De Maya’s hebben ooit over deze nieuwe tijd geschreven, maar hun voorspellingen zijn verkeerd geïnterpreteerd. Ze bedoelden met een nieuwe tijd de bewustzijnsverandering die we moeten doormaken om als soort te overleven en de aarde te redden van haar ondergang.” “Hoe bedoelt u dat?” “